Απο την Σταδίου στη Γένοβα.

 

21 Ιουλίου 1965 – Σωτήρης Πετρουλας. 

20 Ιουλίου 2001 – Carlo Juliani.

«…και τους νεκρούς μας τους κουβαλάμε μέσα μας

χωρίς ο χώρος να στενεύει, χωρίς να βαραίνουμε –

συνεχίζουμε τη ζωή τους απ’ τις βαθιές στοές και τις έρημες ρίζες,

τη δική τους ζωή, τη δική μας ακέρια μες στον ήλιο.»

(Γ. Ρίτσος)

Advertisements

2 thoughts on “Απο την Σταδίου στη Γένοβα.

  1. Αντί σχολίου:

    ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

    Αμνημόνευτ’ η αλήθεια
    πάνδημ’ η σιωπή
    φτιάχνουμε τη ζωή
    κι ύστερα δε θέλουμε
    τη ζωή που φτιάχνουμε
    ποιά αλληλουχία αιτιατή
    μας οδηγεί σε διαφωνία
    με τον εαυτό μας;
    ποιά άδηλη νομιμότητα
    ποιά αλλότρια συμφέροντα
    υπηρετούμε με την ασυνέπειά μας;
    λένε πως τάχα ειν’ η μοίρα
    που κυβερνάει τη ζωή μας
    το πεπρωμένο μας
    να κάνουμε ό,τι δεν θέλουμε
    η μοίρα και το πεπρωμένο
    τούτα τα δυο “γραμμένα”
    στην κοινωνία είναι όπου ζούμε
    γεννιόμαστε και γινόμαστε
    ό,τι μας κάνουν
    πριν μας παραδώσουνε στην εμπειρία
    μας παραδίδουν έτοιμο τον εαυτό μας
    καμωμένοι απ’ το “υλικό”
    που μας φτιάχνουν
    φτιάχνουμε τη ζωή
    καταπώς τη θέλουν
    ποιοί τη θέλουν έτσι;
    ποιοί μας κάνουν έτσι;
    ειν’ η δομή της κοινωνίας μας
    η παλιά και η “νέα” τάξη
    των πραγμάτων πάντα
    η ίδια τάξη
    οι λογής-λογής ιεραρχίες
    τα λογιών-λογιών ιερατεία
    οι προαιώνιοι πάτρωνες
    που διαφεντεύουν τη ζωή μας
    και η “παιδεία” της υποταγής
    η απλωμένη ως το μεδούλι
    του συλλογικού μας ασύνειδου
    που μας κάνει μοιρολάτρες
    έχουμ’ εθιστεί κοινωνικά
    στη μοιρολατρία
    σε μια παρωδία μορφωτική
    φτάνει πια
    καιρός να πετάξουμ’ από πάνω μας
    την “κοπριά” του Αυγεία
    στον καιάδα να ρίξουμε
    ό,τι μας αναπηρεί
    και μεσ’ απ’ τη διαλεκτική της ποίησης
    του βιωμένου λόγου και της πράξης
    ν’ αυτο-ανα-διαπαιδαγωγηθούμε
    ποιητές εμείς να γίνουμε
    του ίδιου του εαυτού μας
    φτάνει πια
    καιρός να διακινδυνεύσουμε
    καιρός να εξεγερθούμε
    ενάντια στα περιεχόμενα
    της χαλκευμένης συνείδησης
    να στασιάσουμε
    τους φόβους και τις προσδοκίες της
    ν’ αρνηθούμε
    ν’ αρνηθούμε τις καταφάσεις
    που μας αρνούνται
    τις αφαιρέσεις που μας αφαιρούν
    τη ζωική προσαρμογή
    τη χωρίς αξιοπρέπεια
    διάρκεια ζωής
    την απλή επιβίωση ν’ αρνηθούμε
    κι ακόμη αν χρειασθεί
    όλα να τα’ αρνηθούμε
    να τ’ αρνηθούμε και ν’ απέχουμε
    κι ας παίρνουν αποβραδίς
    οι συγκλητικοί αποφάσεις
    την άλλη μέρα
    ποιός θα τις εκτελέσει;
    φτάνει πια
    καιρός ν’ αφυπνιστούμε
    να ξεσηκωθούμε
    τα “όνειρα” δε γίνονται
    όνειρα για να μείνουν
    μηδ’ άσυλο να βρίσκει
    σ’ αυτά η ψυχή
    χάσαμε το κουράγιο
    χάσαμε τα πάντα
    δεν είναι η ανημπόρια
    ούτε και η σύνεση
    που μας κρατάνε
    των υπόδουλων ο φόβος είναι
    μπροστά στην ελευθερία
    αυτός μας παραλύει
    κι αυτός μας παρακινεί
    να παριστάνουμε τους συνετούς
    φτάνει πια
    καιρός να λογαριαστούμε
    με τον εαυτό μας
    μαχαίρι δίκοπο να μπήξουμε
    βαθιά στα σπλάχνα
    της ψεύτικης συνείδησης
    για να δικαιωθεί
    το “πνεύμα” της εξέγερσης
    που μόλις ξυπνάει
    απ’ το λήθαργο
    φτάνει πια
    κάλλιο στην άβυσσο να πέσουμε
    του χάους και του παράλογου
    παρά περιδεείς
    πίσω να γυρίσουμε
    στην “αμνησία”
    και τη σιωπή μας
    κάλλιο στα βάθη τ’ ατελεύτητα
    του μηδενός
    του τίποτα
    της πιο μεγάλης απάρνησης
    του πιο αυτοκτονικού “όχι”
    παρά μέτρο να έχουμε στη ζωή μας
    το φόβο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: