Η Πούλιω.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο πολύ μακρινό, και σε πολύ πολύ πολύ παλιά χρόνια, ζούσε σε ένα μικρό χωριό, ένας φτωχός κυνηγός με τη γυναίκα του. Είχανε και μια κόρη πολύ ωραία, που η ομορφιά της δεν είχε ταίρι. Ήταν τόσο όμορφη που…
«να πει του ήλιου να σταθεί, τ’ Αυγερινού να λάμψει! »

Και έτσι τη φωνάζανε Πούλια!
«Ποιος έχει τέτοια λυγερή, ποιος έχει τέτοια κόρη
 Που ‘χει τα μάτια σα μηλιές, τα φρύδια σα γαϊτάνια
 Έχει και τα δοντάκια της, αγνό μαργαριτάρι
Μοιάζουν και τα χειλάκια της με κόκκινο κεράσι.«


(Αρχή του Ηπειρώτικου παραμυθιού «Αστερνός και Πούλιω»…)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: