Είσαι μικρός…

 

Όχι, δεν μοιράζομαι την θλίψη σας.
Δεν μπορώ να την μοιραστώ, συγχωρέστε με.
Ίσως γιατί την πρώτη μου ανάσα την πήρα σε ένα προσφυγικό χαμόσπιτο μιας εργατούπολης που δεν είχε την τύχη να την φιλοτεχνήσει κανένας Τσίλερ.
Ίσως γιατί από το παράθυρο μου δεν έβλεπα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά φουγάρα να καπνίζουν. Φουγάρα που έκαιγαν τον ιδρώτα της μάνας μου που δεν έμαθε ποτέ για την αξία της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής καθώς από τα 13 της τύλιγε το ψωμί στην εφημερίδα και ξεκινούσε στις 5μιση το πρωί για την φάμπρικα.
Δεν μοιράζομαι την θλίψη σας. Γιατί όσα «μ’ έφτιαξαν» είναι άφλεκτα και αλεξίσφαιρα. Δεν με εγκλώβισαν στα ντουβάρια τους, ούτε στις μπογιές τους, ούτε στις νότες τους, ούτε στις λέξεις τους. Γιατί όταν κοιτώ την Γκουέρνικα δεν βλέπω το αριστούργημα του κυβισμού. Βλέπω το ρημαγμένο από τον φασισμό Δίστομο και ακούω ηπειρώτικα μοιρολόγια.
Γιατί όταν διαβάζω την υπερρεαλιστική Μαρία Νεφέλη, μυρίζω το ανθρώπινο αίμα της τάξης μου. Γιατί είχα έναν δασκαλάκο που μού ‘μαθε πως το σαράι είναι σαράι γιατί απέναντι στέκει η καλύβα του Καραγκιόζη που το ‘χτισε.

Συγχωρέστε μου που κρατώ την θλίψη μου για την καλύβα, κι όχι για το σαράι… Δεν είχα την τύχη να μεγαλώσω στα σαλόνια σας και να διαβάσω τα βιβλία σας.
Μεγάλωσα στον Δρόμο και έμαθα να διαβάζω τοίχους.
Σ’ έναν έγραφε: «Η τέχνη δεν είναι βάλσαμο. Η τέχνη είναι αλκοόλ.»
Κι έτσι «μεθυσμένη» ακούω τον Ρίκο να λέει «παίχτε…» και η φτωχογειτονιά να γίνετε μούσκεμα. Αλμυρή βροχή… Και η συνοικία, γεμάτη όνειρα, έτοιμη να κάψει μαζί με τον καημό της και τον κόσμο σας.

Συγχωρέστε μου που χθες δεν έκλαψα τα νεοκλασικά σας.
Δεν χώρεσαν ποτέ στα σαλόνια τους τον αναστεναγμό μου.

 



Advertisements

5 thoughts on “Είσαι μικρός…

  1. Πληροφορηθηκα μεσω του blog, οτι το συγκεκριμενο ποστ εχει γινει αντικειμενο κουβεντας – αναλυσης σε φορουμ…
    Αναρωτιεται καποιος εκει πως γινεται το 2012 να χρησιμοποιειται ο ορος «φαμπρικα» και αν ειναι δυνατον να δουλευει καποιος/α εκει απο τα 13!
    Δυστυχως, δεν υπαρχουν επισημα εγγραφα να το αποδεικνυουν, καθως η Καιτουλα οταν ηταν 13 δουλευε τα 8ωρα της ανασφαλιστη, και σε καθε επιθεωρηση εργασιας (Ο θεος να την κανει «επιθεωρηση» την επιθεωρηση στα χρονια της Χουντας!) κρυβοταν στα κιβωτια για να μην την βρουν. Νομιζω πως υπαρχει ενα αντιστοιχο στιγμιοτυπο στην ταινια «Θαναση σφιξε κι αλλο το ζωναρι», και μαλιστα απο κλωστουφαντουργια…
    Παντως οποιος εχει τετοιου τυπου …αποριες, ας επισκεφθει τη Ναουσα (ειναι και Αποκριες, ταμαμ!). Θα ακουσει πολλες πανομοιοτυπες ιστοριες απο τα χρονια που τα κατεργα των εργατων τα λεγαν οι …αγραμματοι εργατες φαμπρικες και οχι κλωστουφαντουργιες (sic).
    Αν παλι του ‘ρχεται μακρυα, ας κανει υπομονη… Θα του αφηγουνται τις ιδιες ιστοριες τα παιδια του σε λιγα χρονια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: